Nightcall: Oud & Nieuw in Luxor Live

West Berlijn, 1981. De jaarwisseling is inmiddels drie uur geleden achter de rug, het magere gemeentelijke vuurwerk de lucht in. Een lange slanke man, opvallend fris geschoren, loopt door ijzig koude grauwe straten. Hij draagt een klassieke regenjas, zijn centuur is strak langs om zijn iele romp gebonden. Zijn rechterhand houdt hij stevig in zijn jaszak, in zijn gebalde vuist houdt hij een klein briefje vast. De gebouwen  om hem heen, zijn tot de eerste drie meter beklad met vluchtig gezette goedkope graffiti. De potsierlijke bebouwing wordt gefleurd door flikkerende, half defecte neonverlichting, op straat liggen kwijnende heroïneverslaafden. Hij had zich bedacht Sylvester dit jaar te vieren middels een bezoek aan een club, ‘Nightcall’, scheen bezoekwaardig te wezen.  
 

 Na een dwaling langs een lange geasfalteerde onofficiële tippelzone, haalt hij het kleine briefje uit zijn rechterjaszak, ‘Club Nightcall, in het voormalige Luxor Pand, dicht bij station’ staat erop. Hij moet in de buurt zijn. De man knoopt zijn ceintuur strakker en besluit verder te lopen, in de hoop in deze urban jungle de club te kunnen vinden.
 

 Getrokken door het diepe geluid van een pompende bas, loopt hij richting een monumentaal pand. De rij voor het pand is lang, dit moet club Nightcall zijn. In de rij staan vreemd uiteenlopende  types; rijke zakenmannen op zoek naar dames van plezier, punkers met hanenkammen hoger dan een gemiddelde aktetas, homoseksuelen in leren pakjes en mensen zoals hij; op zoek naar nachtelijk vermaak, om de dagelijkse sleur te doorbreken. Nu weet hij het zeker, dit is club ‘Nightcall’.